Bale ngayon dapat kami magpapasurvey sa High School for our Thesis but suddenly, classes are suspended. And here’s the thing, we only have one more week to do this shit because on the 26th, we will be having our Final Thesis defense. Ugh. And ngayon din supposedly yung evaluation naming USC officers for the entire University days. Pucha. Ano na lang diba? Badtrip guys, badtrip. At its finest! Woooh.

9/17/2014

Yesterday, we had a mock interview for a job in preparation for our future employment together with the Psychology professors of our department, specifically, professor Wella Lopera and professor Eric Amion. So yeah, I just missed my blockmates and friends after a month without seeing each other because of my duties and responsibilities as being part of the Student Council and so with the finishing of each other’s Thesis proposals, to be presented on the 26th of September and some of them joined the Cheer dance Competition. To make the story short, I got the good communication skills plus witty answers so I got an 85%. Yay!

May nakapagsabi sa akin na may dahilan ang lahat ng bagay. Kung bakit ako nasasaktan at kung bakit negatibo ko nang tignan ang mundo. Na iiwanan mo din ako sa huli, na sa isang iglap, mapapagod na ang iyong tenga sa mga nirereklamo ko sa buhay patungkol sa mga bagay-bagay at higit sa lahat, sa susunod pang mga araw ay maraming magbabago at hinding hindi na tayo magiging katulad ng dati kahit anong pilit nating isalba ang bawat nitong alaala at pinagsamahan. At ang tanging naisagot ko lang ay isang matipid na ngiti at mga hindi pinaghandaang salita ngunit lahat ay nasa tamang pagkakalagay.

Napapagod na ako hanapin ang bawat nitong dahilan.

Pagod na akong ipaglaban ang sa dulo’y mali naman pala. Hindi na kaya ng mga salita na baguhin ang sakit na iniwan. Oo na, sasabihan na naman akong nagdadrama. Ang hirap sa’kin, masyado akong sensitive, rational and emotional. At hindi ko kinakahiya yun.

Ayaw ko na. Ayaw ko na sa ganitong sistema.

Hindi ko kasi kaya buksan yung sarili ko sa ibang tao pagdating sa nararamdaman ko kaya sinasabi ko lang na ayos lang ako. Na, dinadaan ko sa ibang bagay para hindi maramdaman ang ganito, eh. Dahil ayaw ko na makaabala pa. Masaya ako na nakakatulong sa iba pero naiinggit ako dahil gustong gusto ko maramdaman yun. Pagod na ako. At ayaw ko na.

9/15/2014

Since classes are suspended for today, I will post something here on Tumblr. Okay, so here it goes. Last September 11-13, our university celebrated its 23rd founding year and we facilitate events and the busiest student organization during the entire celebration, most especially on the last day. Rain is pouring hard and we are in deep pressure because time due to the championship game of the mens basketball between two colleges. But, we conquer things and we received good feedback in return and that is what matters the most.

Note, this will be my last university days.

“You’ve become so damaged that when someone tries to give you what you deserve, you have no fucking idea how to respond.”

— Reyna Biddy (via kushandwizdom)

9/11/2014

Ngayong araw ang start ng aming University days na kung san ako’y naging isang emcee at sinuot ang kulay blue, dahil yun ang kulay ng administration sa amin ngayon at black naman para sa mga officer ng University Student Council. At, sa pagkakataong ito, natutuwa ako na hindi ako nagbreakdown o nakaramdam ng matinding kaba kahit na may kaunting pagkabulol na naganap. One word, masaya. Sobra sobra. Maraming masasayang alaala ang nangyari at hindi malilimutan. Salamat talaga. Wooooh!

9/8/2014

Kuya CI, hinahangaan ko kung paano mo ibigin ang bawat salita at letra. Lalong lalo na nung naging kapanahunan mo bilang punong patnugot ng ating Pablo. Nagulat lang ako nung in-add mo ko bigla sa facebook at nag-initiate makipag-usap sa akin. Nagpalitan ng emoticon at usapan. Salamat. At sa susunod muli ha? Hintayin ko ang araw na yun.

At sa araw na ito, nanggaling ako ng Sucat, para kunin ang mga gamit para sa gagamitin naming props and design para sa University days. Tapos ayun, nagpintura at kinilala ko pa ang iba naming kasamahan sa office. Ayun, masaya naman magtatapos ang araw na ito kahit na hindi ko naintindihan ang tinuro kanina sa Development Communication. Masaya, masaya ako sa araw na ito kahit andaming dapat tapusin.

Anonymous
Kaya mo yan, never give up. Basketball never stops. Smoke weeds. Spread love not hate. Ikh4w Lun6 sXap4t n4. Ganda ko. - Jhe

Kung ako lang sapat na, bakit ako ang iniiwan? Kung ako lang sapat na, bakit laging sinasabi na sobra daw ako para sa kanya? Ayaw ko sa weeds kasi, maging high man ako o hindi, hindi niya ako mahal. I spread love but I receive rejection in return, b3h. Oo na maganda ka na kaso ang busy pa ng schedule ko kaya hindi pa din tayo pinagtatagpo. :(

<sarcasm> Ang saya ko pa din, dumami ang to do list ko. Dumami ang tatapusing requirements. Kung kailan gusto ko pumunta sa tropa ko kasi minsan ko na lang sila makakasama mukhang mapopostpone pa kasi sumabay yung araw ng play na kung saan ako yung sumulat ng script. Ang saya talaga mga b3h. Wala pa din akong damit para sa pageemcee para sa Opening ng U-Days. Ang saya saya talaga, sobra. </sarcasm>