9/2/2014

Kahapon, akala ko isang normal na araw lang ang matatagpuan ko sa pamantasan, pero pagbaba ko ng trike, nagulat ako at may nagkukumpulan na mga estudyante, akala ko, may nagsasapakan or may event pero habang papalapit na ako sa grounds, nakita ko ang isang pulang bandila na may nakalagay na “Anakbayan” at 7 estudyante na nag-aaklas laban sa pamantasan. Nagulat lang ako, dahil sa halos na apat na taon na pamamalanagi ko sa pamantasan ay ngayon lang ako nakakita ng ganito. Mulat naman ako sa katotohanang may mga bagay talaga na kailangan ipaglaban ang karapatang pang-estudyante ngunit hindi sa amin. Ayun, at nung kinahapunan, tinawag lahat kaming lider-estudyante para talakayin kung ano na nga ba talaga ang nangyayari sa aming pamantasan, mula sa panggigipit ng mga administrasyon patungkol sa usapang pera at sa mga iba’t-ibang problema na hindi sa amin nililinaw, lalo na ang breakdown. Nakakagigil lang. 

(PHOTO CREDITS: The Warden Publications)

Tapos, nagpaevaluate ako ng grades ko kasi nga ang nakalagay, “For Graduating and Expecting to Graduate this April 2015.” Ayun, good thing, wala akong bagsak, walang tres at puro 1 point something ang makikita sa grades ko. Salamat sa puntong ‘yun dahil hindi ako mangangambang baka hindi ako tanggapin sa mga pinapangarap kong pag-OJThan at pasukang trabaho.

Akala ko pa naman, sa pagiging busy ko, magfofocus na ako sa mga requirements kong ‘to but no. Naiisip pa din kita. Ano ba yan. Tambak na nga ako ng mga gawain at naisisingit pa kita. Napepressure na naman ako dahil ang akala ko, pwede na ako maghayahay pero hindi pa rin pala. Sana, matapos na ‘to dahil I deserve a break pero shet, intro to Finals na eh.

exulansis

n. the tendency to give up trying to talk about an experience because people are unable to relate to it—whether through envy or pity or simple foreignness—which allows it to drift away from the rest of your life story, until the memory itself feels out of place, almost mythical, wandering restlessly in the fog, no longer even looking for a place to land.

8/31/2014

Kasi nga, ilang oras na lang ay sasapit na namang muli ang “Ber” Months. September, October, November, December, Friendship owber. Kems. Ayun, tapos hindi na matapos ang pagiging busy sa school at sa student council. Lalo pa’t malapit na naman ang University Days na kung saan nilagay ako as head ng Documentation committee. Tapos na sa script, hooray! And good thing, they liked it but I need to revise for some matters. Lol. Tapos 26 days from now, final Thesis defense. Fully loaded ang September ko dahil sa hitik na hitik na activities. Waaaaht. Pero sige, papost lang.

“I miss the us busy talking to each other
til predawn or when we just feel sleepy.
I miss the us laughing out problems
and solving them in a way we don’t even know how it happened.
I miss the us being cheesy and sweet
and making our days and nights filled with sugar and chocolate and cheese.
I miss the us conversing casually
composed of respect and everything we need.
I miss the us being in the state of misunderstanding
and how we just forget about it as time goes by.
I miss the us trying to understand each other
even though we both know it’s hard.
I miss the us being able to cope up with this distance
that keeps us last long and strong.
I miss the us and those times when we can make each other smile
even in times when we don’t want to.
I miss the us together trusting on each other and having that cosmic connection
and the us being just ourselves around each other.
I miss the us doing what we want to do, or saying what we want to say
and loving each other even being blind.
I miss the us talking about just anything
that makes us busy talking to each other til predawn or when we just feel sleepy.
I miss the us.”

— I Miss The Us. // 062214 // 12:37 AM   (via dikokabisado)

Perks of having no enough sleep + on the process of finishing a 30-40 minute script + still revising some Midterm requirements = Composure under pressure.

You gave me nothing but grief.

- A letter to you. Fuck you.

Ilang beses ding nagpapalit-palit ang relationship status ko. Mula single, mapupuntang it’s complicated na mapupunta sa in a relationship na ang madalas hantungan ay separated imbis na engaged or married. At ngayon ang huling araw ng Agosto na kung saan maghahatid sa akin sa ikapang-apat na buwan na magiging single na naman ako. At dahil dito, nahahati ang oras ko sa dalawang emosyon —- ang lungkot at saya na naglalaro sa aking sistema upang magkaroon ng pagtatalo sa isip at puso na siyang matindi kong kalaban. May araw na ipaparanas sa akin na kung saan dapat ako’y humakbang na paharap at harapin ang reyalidad at may araw din na nagsasabing, dyan ka lang. Kayanin mo at kaunting hintay na lang at babalikan ka din niya. Nagkaroon ng pagkakataon na mas kilalanin ang pamilya at mga taong nakapaligid sa akin para maibsan ang panlulumbay at pangungulila sa isang tao na unti-unting pinapalitan ng saya ang mga panahong umiyak ako mag-isa sa kalagitnaan ng madaling araw.

"What’s the bravest thing you had to endure?"
"That I loved someone, loved him so deeply, without ever being loved back. Anything else seemed derivative. I just had to love him."