One thing you shouldn’t do to Hormones casts: MAKE THEM MAD.

That feeling you get when you’re dying to talk to someone for closure, even though you’re not supposed to. That feeling when you’re begging someone to explain things you know yet you cannot understand. That feeling when you just want to talk and not argue, just to clear things out.

7/26/2014

Ang saya ng dugolympics, kami ang nanalo, for the 2nd time. Ayun, sa tatlong araw na nakalipas, halos wala yata ako ginawa kundi umalis ng bahay, magpapractice para sa roleplay, pupunta sa student council para magduty, mag-exam, mag-Volleyball (kahit hindi ako ganun karunong go push lang) at marami pang activities.

Actually, first time ko magdonate ng dugo, yung kanina kasi hindi ko alam basta tahimik lang ako all the time sa mga steps bago ka talaga sasalinan ng dugo, and for the past 18 years, blood type O ako tapos ngayon ko lang nalaman. Hooray! Bale nakumpleto ko yung 6 hours of sleep kaya kanina ang saya ko pumunta at magduty sa Festival (don kasi yung event) and ayun nga may may titimbangin, sasagutan na forms, blood pressure ganyan ganito (bale 110/90 ako) tapos yung mga blood typing at yung assessment. Ansaya ng refreshments at token of appreciation, juice, biscuit and tumbler. Pero dahil nga sa kinakabahan ako dahil sa 2 karayom ba naman ang itinusok sa pagkatao mo diba, isang cute size at isang kalahati ng ballpen napashit na lang ako ng light nung ginagawa sa’kin yun para kahit papano, mabawasan yung sakit na nararamdaman. Ayun.

And mamaya, may role play na kami pero heto ako, nagpopost ng something dito. Basta pakiramdam ko masaya ako.

7/23/14

  • Student Council meting… Preparing for Dugolympics! Examinations week for major subjects. Practice for role play and Props Design. Tadaaaa! I am so busy for this week but it will be for a cause, to have a good grades and for facilitating the first major event for this month. (Excited ako sa Dugolympics kasi nga, 1st time ko ‘to, kaya mag-iipon ako ng mga used napkins at pipigain ko ang mga duog. Loljk. Sana qualified ako para magdonate ng dugo. At kahit wala pa din akong nahahanap na costume na matino go push lang.)
  • Marami akong iniisip na bagay ngayon pero nagagawa ko pa ring isingit ang panunuod ng Hormones, Toradora at Fairy Tail. Hindi ko rin alam kung bakit ko iniinvolve ang sarili ko sa mga activities but one thing’s for sure, I am happy with whatever man ang matulong ko ng bukal sa puso at may pagmamahal sa ginagawa kahit na minsan nagtatalo na kami ng tatay ko kung bakit ako aalis kahit suspended ang klase para matapos ang props, kung bakit ako aalis ng bahay kung wala akong klase at iba pa. Mga ganun.
  • Nagtext siya, GM lang pala. Baka nga wrong send pa kasi never naman kami nagpadaan ng GM sa isa’t-isa eh. Basta nagulat lang ako. At seenzoned na after ko magreply. Okay.

Basta, I am a mixture of happiness and sadness and rainbows. Bow.

Emotions and Nature

I am Love.

I spring flowers and make them blossom in pinks and purples. I make the winds oscillate sweet fragrances of roses and marigolds which make every colors in your garden bold. I feed the butterflies and the bees the sweetest honey which makes them jitter in each flap of their wings. I make leaves dance and branches sway. I make the grass raise their tops into the air and just let everything be free and wild while my existence is still flustering here and there.

I am Jealousy.

I dry the flowers and its petals grow weary and bleak. I make the wind blow subtle grievances of little trash and puffs of smoke into the air. I deprive the butterflies and bees with a sweet treat but instead, I offer them bitter and bad honey. I make the leaves fall in a fast pace and the branches nervously shake with my every roar. I make the grass bow down to my fierceness and they never looked up anymore.

I am Doubt.

I slowly suck all the colors of all the flowers and leave them boring and black. I hover with pollution and the butterflies and the bees can’t see anymore. I make the leaves scared when they fall and I make branches break with my every growl. I make the grass untimely brown and it’s slowly dying from inside out.

I am Pain.

I make flowers wilt. I drown the air in a filthy, barbaric stench and starve the butterflies and the bees. Instead of honey, I feed them spoiled mustard and dried ketchup. I make leaves dead and dry and I make branches shiver and cripple with my every cry. I wither the grass and I slowly degenerate everything my eyes could conspire.

I am Sadness.

I water the flowers, hoping somehow that I’ll be able to make them alive again. I try to produce more nectar for the butterflies and the bees by omitting all the tears and dispersing all my fears. I bring the leaves up in the air and I make branches regenerate from my despair. I cry the grass frustrating tears of dews and hopefully, it will all be alive and green soon.

I am Hope.

I made the garden alive once more.

10 THINGS NA NAKAPALOOB SA “THE 3-MONTH-RULE”

israelmekaniko:

This 3-month-rule is applicable only para sa dalawang taong matagal ng in-a-relationship na nauwi lang ang forever sa ‘whatever’. Wala siyang kahit anong scientific basis or reference. Pero isa itong pagrespeto sa matagal na pinagsamahan before entering into another relationshit

  1. "Me time" muna. Hindi landi-landi muna. Kelangan mong magcleansing at idetoxify ang sarili sa lahat ng stress at pait na dulot ng kahapon.
  2. 3-months lang ang sagad na palugit para iblock mo siya sa FB. By that time dapat nabawasan na yung bitterness mo kahit konti.
  3. Bawal magpost ng happy photos with someone else. Baka isipin niyang nakamove-on ka na agad agad.
  4. Gawing public ang status para mabasa niya yung mga kadramahan mo just in case ini-istalk ka niya.
  5. Wag mo munang isosoli yung mga gamit at mga regalong binigay niya. Sayang din. Pwede mo pa siyang ibenta sa OLX at ayosdito.
  6. Wag mo munang idedelete ang lahat ng happy photos niyo together. Ilipat na lang ito sa private folder. Ihampas ang ulo sa pader para kunwari nakalimutan mo yung password.
  7. Wag ng ibroadcast kung may kalandian ng iba, magkunwaring friends lang muna. 
  8. Wag ng mag-attempt puntahan ang favorite place niyo together. Baka mabitter ka lang kapag nakita mo siya dun na may kasamang iba.
  9. Kung makikipagdate sa iba, hanggang “milktea-milktea lang muna”.
  10. Iwasang madevelop kay “shoulder to lean on” friend. Numininja moves lang yan at that certain point na super marupok ka.

Pero minsan, hindi pa rin sapat yung 3-month-rule para tuluyan mong makalimutan ang lahat ng ‘tangina feelings’ na meron ka. Dahil ang totoo, wala naman yan sa number of days and months and years dahil hindi hawak ng kalendaryo ang feelings ng isang tao. Nasa lalim yan at intense ng pinagsamahan. Pwedeng abutin ng ilang taon, pwede rin namang 2 weeks lang kung talagang malandi ka at “kating-kati kang palitan siya”.

But the bottomline is, hintayin mong makapag move-on ka bago ka magmahal ng iba. Maaaring mawala yung pagmamahal mo sa isang tao pero dapat andun pa rin yung respeto kahit hindi na kayo.

Good morning, I don’t have classes today due to the typhoon Henry. And, this will be the last time to rant about this unwanted situation because months from now, I am no longer a student. Hooray! But, I have so many things to do inside the school premises. Ugh.

Noong iwan mo ako ng walang pasabi, o pangako ng pagbabalik, umiyak ako buong gabi. Umiyak ako nang sobrang tindi; kinailangan kong ibilad sa araw ang unan ko kinabukasan. Ang sarap pala sa pakiramdam ng patulugin ka ng sarili mong pag-iyak. Naisip ko, hindi pinakuluang dahon ng bayabas, o alak, ang sagot sa ganitong klaseng sakit. Luha ang pinakamabisang pang-langgas sa sugat ng puso.

Kaya… inaraw-araw ko ito.

Sinisimulan at tinatapos ko ang mga araw na binabalikan ang mga sugat na iniwan mo. Iniisa-isa ko ang mga alaala’t hinahanap kung saan sila bumaon dito sa puso ko. Nakakatawa. Ang akala ko noon, kung dumating man ang araw na ‘to, puro mga alaala ng away at hindi natin pagkakasunduan ang iintindihin ko, kasi ‘yun, mahirap gamutin; na sila, kahit ilang balde na ng luha ang aking pigain mula sa mga mata ko, magdurugo pa rin.

Pero mas nagdurugo ako para sa mga tawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga patawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga yakap mo, sa kung paanong ang balat ko ay parang nalalapnos kapag dahan-dahan mo akong hinahaplos at ang hininga ko ay nahahapo at kinakapos kapag niyayapos kita.

Nagdurugo ako noong umalis ka, pero mas nagdurugo ako sa unang gabi na pinili mong manatili. Nagdurugo ako noong gabing sabihin mo na ayaw mo na, pero mas nagdurugo ako noong gabing tanungin mo ako kung pwede pa ba? Nagdurugo ako noong gabing tinalikuran mo ako, pero mas nagdurugo ako na noong pagtalikod ko, nandun ka pa.

At nagdurugo ako. At nagdurugo ako. At nadudurog at nadudurog at nagdurugo pa rin ako sa alaala na ikaw pa ang mas naunang nagsabi ng, “Mahal kita.”

Mahal kita. Kung titignan nang maigi ang mga salitang isinulat ng mga sugat na iniwan mo, ‘yang dalawang ‘yan ang mababasa ko: Mahal kita. At sa inaraw-araw ng pagbibilad kong gan’to, nagmamanhid na sila. Mahal kita. At sa dinami-rami ng luha na pinang-langgas ko rito, naglalamig na sila. Mahal kita. At sa hinaba-haba ng panahon na ginugol ko sa gamutan, nagmamanhid na sila. Mahal kita. At sa tinagal-tagal nitong kumikirot sa dibdib ko, medyo nakakasanay na. Mahal kita. At sa tinatagal-tagal ng panahon na ginugol ko sa gamutan, magsasara na sila. Magsasara, at magiging mga pilat na paulit-ulit kong mababasa at ang parati lang sasabihin ay mahal kita.

Mahal, kung magkita man tayong muli at tanungin mo kong muli kung pwede pa ba, ang hihilingin ko lang sa’yo ay mga bagong unan. Dahil ang lahat ng sa akin ay akala mo’y naulanan. Dahil lahat sila ay akin nang naiyakan at nag-iwan ng mga kwento natin. Ayaw ko nang matulog sa mga unang basa at malunod sa pagtulog sa alaala na mahal kita, mahal pala kita, na mahal pa rin pala kita. At sa wakas, hindi na kasing sakit ng dati.

Pero mahal, masakit pa.



Mga Basang Unan, by Juan Miguel Rivera Severoperformed on July 19, 2014 at Sev’s Cafe’s Open Mic Night hosted by Words Anonymous (via thediaryofayounglady)

“I want to text you. Just to remind you that I’m still here. But then I remember that you know I’m here. You just don’t care.”

— Midnight thoughts (I won’t do this again)

7/21/2014

Hindi ko alam kung anong ginagawa ko ngayong gabi bukod sa magsulat netong diary at mag-isip ng isasagot mamaya sa Prelim exams ko. Pero naiisip ko pa din yung mga panahong wala kaming kuryente dulot ni Glenda.

Ang tanging pampatulog ko sa gabi ay ang bawat malulungkot na alaala na nangyare sa akin, basta pinapagod ko yung sarili ko kakaisip para lang makatulog, dahil pag positibo ang aking iisipin, marahil kiligin lang ako o matuwa at bumagal ang oras. Saka, nagbasa lang ako ng libro, tapos kakain, matutulog, ulitin hanggang sa sumapit ang Linggo. Ganun lang ang naging sistema ko. At ngayong bumalikna ang lahat sa normal, hindi ko alam kung bakit gising pa din ako sa oras na ‘to dahil binusog ko yung sarili ko sa mga panaginip eh. Eto siguro yung naging parusa. Ano daw

At dahil nga siguro sa pagod na ako mag-isip ng malungkot ay heto ako, masaya sa sandaling ito.